Inne

Jesteś lekarzem? Prowadzisz gabinet? więcej »

Leiszmanioza narządowa, trzewna (łac. Leishmaniosis visceralis)

W tej chorobie dochodzi do zakażenia wiciowcami o łacińskiej nazwie gatunku zbiorczego Leishmania donovani, prowadzącego do ogólnoustrojowego stanu zapalnego z zajęciem niemal wszystkich narządów wewnętrznych i śmierci.

Lokalizacja choroby
Początkowo pierwotniak, w formie amastigota, lokalizuje się głównie wewnątrz komórek układu odpornościowego, makrofagów, w miejscu inwazji, skąd po czasie rozprzestrzenia się drogą krwi lub chłonki do znacznej większości narządów wewnętrznych człowieka.

Typ choroby
Jest to choroba zakaźna, wywoływana przez pasożyty, w formie promastigota, którymi można się zarazić po ugryzieniu przez samicę moskita lub po rozgnieceniu takiego owada na uszkodzone skórze.
U kobiet w ciąży wystąpienie tej choroby może doprowadzić do zarażenia płodu i wystąpienia u niego leiszmaniozy narządowej wrodzonej, która objawia się, jako wieloogniskowa inwazja tymi pasożytami od momentu urodzenia, a w gorszych przypadkach do wewnątrzmacicznego obumarcia płodu, poronienia.

Proces chorobowy
W miejscu ukłucia przez samicę moskita tworzy się ognisko pierwotne, wywołane obecnością pierwotniaka w tkance podskórnej. Z niego drobnoustrój dostaje się do komórek układu immunologicznego, makrofagów i drogą krwi i naczyń dostaje się do większości narządów wewnętrznych: śledziony, wątroby, płuc nerek nadnerczy, trzustki, jąder, migdałków i węzłów chłonnych, i do skóry, w każdym z tych miejsc mogąc wywołać zmiany zapalne. Dochodzi do powiększenia śledziony i wątroby, zmian zapalnych w skórze i tkance podskórnej tworzących uogólnioną osutkę, a także zmian w jelitach mogących być przyczyną owrzodzeń błony śluzowej.

Drobnoustroje powodujące chorobę
Chorobę tę mogą wywołać 3 różne gatunki wspólnie istniejące pod łacińską nazwą gatunku zbiorczego Leishmania donovani, a są to Leishmania donovani i Leishmania infantum, wywołujące leiszmaniozę narządową starego świata i Leishmania chagasi wywołująca tę samą chorobę pod nazwami leiszmanioza narządowa nowego świata, a także choroba kala-azar lub choroba czarna. Głównym rezerwuarem tego zarazka są psy, szakale oraz gryzonie.

Występowanie choroby wśród ludzi
Choroba występuje w Ameryce Południowej i Środkowej, Afryce, południowo-wschodniej Azji i na półwyspach Europy: Iberyjskim, Apenińskim i Bałkańskim. Głównie dotyczy ona osób w wieku od 10 do 20 lat. Najbardziej zagrożone są dzieci oraz osoby zarażone wirusem HIV, ponieważ w tych grupach śmiertelność tej choroby jest najwyższa.

Zapobieganie chorobie
Aby zmniejszyć prawdopodobieństwa zarażenia się tą chorobą należy chronić pomieszczenia mieszkalne i odstraszać lub niszczyć wszystkie formy rozwojowe moskitów. Dodatkowo zalecana jest izolacja chorych ludzi do momentu wyleczenia, a także zakażonych psów.

Następstwa choroby
Bardzo często choroba ta prowadzi do śmierci.
Po wyleczeniu, zmiany zapalne w skórze i tkance podskórnej zostawiają rozsiane, miejscowe, ogniskowe, odbarwione plamy lub grudki.

Objawy
Objawy pojawiają się po okresie inkubacji trwającym od 10 dni do 2 lat, najczęściej w przedziale 4 – 10 miesięcy.

Powiązane kategorie:
Powiązane symptomy: