Inne

Jesteś lekarzem? Prowadzisz gabinet? więcej »

Zerwanie więzadła krzyżowego przedniego

Tagi: kontuzja, zerwanie więzadła, rehabilitacja Kategoria: Medycyna sportowa

Kontuzje, urazy, stłuczenia – to codzienność każdego kto uprawia jakikolwiek sport, no może poza przełączaniem kanałów w telewizji. O ile pospolite zwichnięcia kostki, czy też wybite palce można doprowadzić do pierwotnego stanu w parę tygodni, to uszkodzenia wewnętrznych struktur stawu kolanowego nie są takie łatwe do naprawienia.

Zerwanie więzadła krzyżowego-przedniego (ACL – anterior cruciate ligament) jest urazem tak samo poważnym, jak pospolitym.

Zerwanie więzadła krzyżowego-przedniego jest szczególnie popularną kontuzją wśród koszykarzy, piłkarzy czy tenisistów, ale może się zdarzyć również podczas zwykłych czynności jak praca w ogródku lub schodzenie ze schodów. W wyniku uderzenia od przodu w wyprostowane kolano, upadku na zgięte kolano lub skrętów tułowia w ustalonej pozycji (jak na nartach) dochodzi do zerwania, którego pierwszym widocznym, a dokładniej słyszalnym objawem jest głośny trzask lub chrupnięcie. Powoduje to fakt, że ACL jest jednym z najsilniejszych elementów ludzkiego organizmu przenoszącym ogromne obciążenia. Więzadło ogranicza nadmierne przesunięcie kości podudzia względem uda (tzw. przeprost kolana) oraz jest stabilizatorem rotacji zewnętrznej goleni. Kolejnymi objawami są silny, szybko narastający obrzęk stawu oraz uczucie niestabilności kolana.

Leczenie zerwanego więzadła krzyżowego przedniego
W przypadku powstania krwiaka wskazane jest wykonanie punkcji stawu i ściągnięcie płynu strzykawką. Kolejnym etapem jest wykonanie USG stawu kolanowego, a jeśli badanie nie wykaże zerwania więzadła to powinniśmy wykonać rezonans magnetyczny, które określi dokładnie jakie elementy kolana zostały uszkodzone. Samo leczenie opiera się na zabiegu rekonstrukcji zerwanego więzadła metodą artroskopową, której inwazyjność ograniczona jest do niezbędnego minimum, czyli trzech małych otworów, przez które wprowadzane są przyrządy chirurgiczne oraz kamera. Wiele szpitali oferuje możliwość oglądania przez pacjenta w czasie rzeczywistym zabiegu wykonywanego na jego kolanie. Zabieg wykonywany jest najczęściej w znieczuleniu zewnątrzoponowym, przez co podczas zabiegu nie odczuwamy żadnego bólu. W przypadku uszkodzenia lub naderwania więzadła jeszcze niedawno usuwano stare więzadło i dokonywano jego rekonstrukcji, w tej chwili odchodzi się od tej metody i dokonuje się obkurczenia uszkodzonego więzadła. Po 2-3 dniach od zabiegu zostajemy wpisani ze szpitala wraz ze skierowaniem na rehabilitację.

Rehabilitacja i powrót do sportu
W pierwszej fazie procesu rehabilitacji po kontuzji skupiamy się na przywróceniu pełnej ruchomości stawu. Kiedy ją osiągniemy przechodzimy do wzmacniania stabilizatorów czynnych stawu kolanowego tzn. mięśni przede wszystkim dwugłowego i czterogłowego uda. Niestety na czas adoptowania się nowego więzadła do naszego organizmu to właśnie mięśnie muszą przejąć więcej obowiązków związanych ze stabilizacją kolana. Ćwiczenia początkowo wykonujemy bez obciążeń, aby potem stopniowo je zwiększać. Pełny powrót do sportu zależy w głównej mierze od determinacji i przebiegu rehabilitacji. Przeciętnie do sportów takich jak piłka nożna, koszykówka czy tenis można wrócić po 6-12 miesiącach rehabilitacji, natomiast sporty zimowe, a w szczególności narciarstwo ze względu na ruchy skrętne kolana przy jego zgięciu i dużym obciążeniu, muszą poczekać na nasz powrót do formy przynajmniej 18 miesięcy.